Op dinsdagmiddag 27 januari vond bij Schaatsbaan De Bosbaan op Landgoed De Oostermaet een kleinschalige bijeenkomst plaats rond het thema ‘loslaten’. Samen met bewoners, gebruikers en bezoekers uit Okkenbroek, Lettele en omgeving gingen we in gesprek over de toekomst van het landgoed en de rol van natuur- en bosbeheer daarin. Onder begeleiding van kunstenaars Marcelle Hilgers en Lobke Meekers werd op een creatieve manier verkend wat het betekent om de natuur meer ruimte te geven.
De bijeenkomst, georganiseerd door Stichting Kunstfietsroute Kunst van Hier tot Ginder, IJssellandschap en Kunstenlab, bood waardevolle inzichten en verschillende perspectieven. Het was goed om samen met de bewoners en liefhebbers van dit bijzondere landgoed, stil te staan bij een gedeelde toekomst voor De Oostermaet.
Albert Tiebot, vrijwilliger van de dinsdaggroep, schreef er een artikel over. Onderstaand vind je ook de foto’s die Cees Achterberg, fotograaf, heeft gemaakt.
Loslaten – Oostermaet
De Oostermaet, het uitgestrekte gebied tussen Lettele, Okkenbroek en Bathmen, is voor mij inmiddels veel meer dan een plek op de kaart. Door mijn werk als vrijwilliger bij Stichting IJssellandschap heb ik het gebied stukje bij beetje leren kennen. Met onze Dinsdagmorgen Groenploeg stonden we er vaak met onze laarzen in de modder: oevervegetatie weghalen bij een kolkje waar de levendbarende hagedis leeft, jonge bomen planten, vogelkers terugdringen. We zagen van dichtbij hoe de oude loop van de Leide werd gedempt en hoe aangetaste bomen moesten worden gerooid. Al die werkzaamheden maakten dat ik me steeds meer verbonden voelde met dit landschap.
Toen IJssellandschap, Kunst van Hier tot Ginder en het Kunstenlab ons uitnodigden om mee te denken over de toekomst van De Oostermaet, hoefde ik niet lang na te denken. Tijdens de wandeling met koptelefoon, luisterend naar een brief aan het gebied zelf, voelde ik opnieuw hoe bijzonder deze plek is. De bodem onder mijn voeten, gevormd door eeuwen van menselijk ingrijpen, leek bijna terug te spreken. Bij de bevroren Bosbaan, waar we het ijs aanraakten en het smeltwater over ons gezicht voelden, kwam dat besef nog sterker binnen.
In kleine groepjes spraken we daarna over vragen die me al langer bezighouden: hoe ver moet je gaan in natuurbeheer? Wanneer laat je los, wanneer stuur je bij? In het clubhuis, met warme koffie in de hand, werd duidelijk hoe verschillend de visies zijn. Van recreatieve uitbreidingen tot juist meer rust en ruimte voor natuur. Judith Snepvangers, directeur IJssellandschap, nam alle ideeën mee om verder te bouwen aan een toekomstbeeld voor het gebied.
Voor mij was deze middag waardevol. Ik ontmoette bewoners, vrijwilligers en mensen die net zo betrokken zijn als ik. Het voelde ontspannen, open en verbindend. Door te luisteren naar anderen en mijn eigen blik te verbreden, merkte ik hoe rijk het is om samen naar de toekomst van zo’n bijzonder gebied te kijken.
Albert Tiebot, febr 2026
